karog the great, and her lovely wings ^_^

ในที่สุดก้อถึงวันนี้ วันที่เราได้จบจากสถาบันแห่งนี้อย่างเป็นทางการ...จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย...

วันนี้เป็นวันรับปริญญาของเราแหละ...หลังจากลำบากตรากตรำกับการเรียน (และการเล่น) มาตลอด 4 ปีในรั้วจามจุรีแห่งนี้ ในที่สุดวันนี้ก้อถือเป็นวันที่เราได้สำเร็จการศึกษาจากสถาบันแห่งนี้อย่างเป็นทางการ สำหรับเรา...เราถือว่ามันเป็นการสิ้นสุดชีวิตการเรียนโดยแท้จิง จากนี้ไป...เราจาไม่ใช่นักเรียน ไม่ใช่นักศึกษา ไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ชีวิตของเรานับจากพรุ่งนี้ไปจากลายเป็นผู้ใหญ่โดยแท้จิง คิดๆไปแล้วก้อใจหายเหมือนกันนะ 4 ปีที่ได้ร่ำเรียนมา กับชีวิต 5 ปีในรั้วมหาลัย...สิ้นสุดลงเพียงวันนี้แล้ว...

แต่ในทางกลับกัน...เราคิดว่ามันก้อเป็นสิ่งที่ดีเหมือนกัน มันเหมือนกับเป็นสัญญาณการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเรา...เหมือนกับเมื่อตอนที่เราจบจากม.ปลายแล้วกำลังจาเข้ามหาลัย...นี่ก้อเหมือนกัน มันเหมือนกับว่าเราจาต้องเปลี่ยนสถานะจากนักเรียน นักศึกษา ไปเป็นผู้ใหญ่ เข้าวัยทำงาน เป็นการเปลี่ยนสถานะ เป็นการเริ่มต้นชีวิตในช่วงต่อไป...มันเหมือนกับเป็นเส้นแบ่งเขตจากเด็กเป็นผู้ใหญ่...ทำให้เราได้คิด ได้ทำอะไรหลายๆอย่าง ได้มองเห็นอะไรหลายๆอย่างในมุมมองที่ต่างออกไปจากสิ่งที่เราเคยทำ เคยเป็น...

ในวันนี้...เป็นวันที่เราฉลองกับการสำเร็จการศึกษาของเรา ถึงแม้เราจาเอ่ยปากชวนเพื่อนๆมาก้อเถอะ แต่เราไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนๆจามาร่วมดีใจกับเรามากขนาดนี้...ของที่เราได้วันนี้ ทั้งดอกไม้ ทั้งของขวัญทั้งหลาย...เราจาเก็บมันไว้เป็นอย่างดี...เพราะมันเป็นสิ่งแสดงให้เห็นว่า...ไม่ใช่เพียงแต่เราคนเดียว แต่เพื่อนๆก้อยินดีกับการเรียนจบของเราด้วย...

อยากขอบคุณพ่อแม่...ที่ให้เราเกิดมา ที่ให้เราได้เลือกทางเดินของตัวเราเอง ให้เราได้เลือกว่าเราอยากทำอะไร อยากดำเนินชีวิตไปแบบไหน ทางไหน
อยากขอบคุณญาติๆ...ที่เป็นกำลังใจให้เราเสมอมา ไม่ว่าจายามที่เราท้อแท้ หรือยามที่เราสิ้นหวัง และร่วมยินดีกับเราในยามที่เราประสบความสำเร็จ
อยากขอบคุณเพื่อนๆ...ทั้งที่รู้จักกันมานาน และที่พึ่งจารู้จักกัน ที่คอยให้กำลังใจเสมอมา แล้วก้อคอยเป็นธุระให้ในหลายๆเรื่อง ถึงแม้บางครั้งเราจาพูดเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ก้อยังคอยให้ความช่วยเหลือมาตลอด
อยากจากล่าวคำ "ขอบคุณ" จากใจจิง...

หลังจากเขียนอะไรซึ้งๆ (ซึ้งของเราก้อได้เท่านี้แหละ) มาแล้ว ต่อไปนี้ก้อ...หึ หึ หึ ตามสไตล์ชั้นหล่ะนะ...

วันนี้แม่งไม่ไหวแล้ว เกือบตาบ เมื่อคืนกว่าจานอนก้อตั้ง 3 ทุ่มกว่าแล้วอ่ะ แล้ววันนี้ต้องตื่นไปแต่งหน้าตั้งกะตี 3 ไปถึงร้านตอนตี 3 ครึ่ง นั่งแต่งหน้าไปหลับๆตื่นๆไป แล้วตอนทำผมก้อแบบว่า...คราวที่แล้วปล่อยผม คราวนี้รวบผม...ก้อนั่งลุ้น...ว่ามันจารอดมั้ย เหอๆๆ ตอนแรกคิดว่าจาเสร็จไม่ทันด้วยแหละ เพราะเห็นแบบ..ตี 4 ครึ่งแล้ว พี่แกยังแต่งหน้าไม่เสร็จเลย แต่ปรากฏว่าพี่แกทำผมเร็วมากอ่ะ ก้อเลยเสร็จตั้งกะยังไม่ตี 5 ครึ่งเลย แล้วก้อกลับมารับพ่อที่บ้าน แล้วค่อยไปมหาลัย

ไปถึงก้อไปถ่ายรูปก่อน (อีกแล้ว) คราวนี้มีดอกไม้ไปด้วย เพราะว่าเมื่อวานน้าเอามาให้ เห็นบอกว่าสั่งทำมาให้เลย เราก้อเลยมีดอกไม้ถือถ่ายรูปตั้งกะเช้า เหอๆๆ แล้วก้อพอดีเค้าเรียกให้ไปเข้าแถว แต่ว่าพี่เบียร์บอกว่าจามาถ่ายรูปด้วย ก้อเลยยืนรอ แล้วก้อได้ช่อน้องหมี (ที่ใส่ชุดครุยสีแดง) เป็นช่อที่ 2 ของวันนี้

จิงๆแล้วเค้านัดตอน 6 โมงครึ่งแหละ แต่ว่าก้อมีคนมาสายอ่ะ กว่าจาได้เช็คชื่อเข้าหอประชุมก้อล่อไป 7 โมงครึ่งแล้ว (อยากบอกว่ายืนจนปวดเท้าเลยอ่ะ) พอเข้าไปในหอประชุมก้อเลย...ไปเข้าห้องน้ำก่อนดีกว่า ท่าทางจากอีกนาน ขนาดกลับมานอนต่ออีก 3 ตลบแล้วยังไม่ได้เริ่มพิธีเลยอ่ะ เหอๆๆ แล้วมันก้อมีคณะนักร้องประสานเสียมาร้องด้วย...โห...เป็นเพลงกล่อมอย่างดีเลยอ่ะ ฟังไปหลับไป มาตื่นเอาตอนได้ยินเสียงคนลุกอ่ะ ได้ข่าวว่าเพลงสรรเสริญพระบารมีกำลังเริ่มเลย เหอๆๆ...

อยากบอกว่าจิงๆแล้วขนาดแถวที่ 3 ลุกขึ้นเวทีไปรับปริญญากันแล้ว เราก้อยังเอ๋อๆอยู่เลยอ่ะ ยังไม่ตื่นเลย เหอๆๆ แต่แบบ...ไม่ได้แล้วหว่ะ ถ้าไม่ตื่นเนี่ย มีสิทธิ์ไปทำอะไรโก๊ะๆบนเวทีแน่ๆ เลยพยายามทำตัวให้ตื่น แต่กว่าจาเรียกสติได้ก้อประมาณแถวที่ 10 ได้อ่ะ เหอๆๆ แต่ก้อโชคดีที่เรียกมันกลับมาได้ก่อนเราขึ้นไปรับแหละนะ ตอนแรกคิดว่าในหอประชุมจาร้อน ปรากฏว่าตรงที่นั่งมันเป็นช่องแอร์อ่ะ โคตรหนาวเลย แล้วไหนจาตื่นเต้นกะเรื่องขึ้นเวทีอีก...เลยยิ่งสั่นกันไปใหญ่เลย แต่โชคดีที่คณบดีอ่านชื่อช้า เราเลยมีเวลาเดินแบบไม่ต้องเร่งเท้า...เดินขึ้นเวทีแบบสยามๆเลยอ่ะ เลยไปหายสั่นได้ทันเวลาพอดี (แต่ยังไม่เห็นรูปอ่ะนะ ก้อไม่รู้ว่ามันจาโก๊ะรึเปล่าเนี่ยดิ)

แล้วพอรับเสร็จทุกคน...ก้อมาฟังพระบรมราโชวาท แล้วก้อส่งเสด็จ แล้วเค้าก้อปล่อยให้ออกมานอกหอประชุม เพราะว่าต้องไปถวายบังคมที่หน้าพระรูป 2 รัชกาลอีก แต่ว่ากว่าจาได้ไปถึงลานเนี่ย...แดดก้อโคตรร้อน คนก้อเยอะ โคตรทรมานอ่ะ เหอๆๆ...แต่โชคดีที่พิธีไม่นานเท่าไหร่ ประมาณ 10 นาทีก้อเสร็จแล้ว ก้อเลยตากร้อนไม่นานเท่าไหร่ แล้วก้อเดินกลับมาที่ตึกบรมฯ ตอนแรกนึกว่าต้องไปนั่งรอพ่อกะแม่นานแน่ๆ ก้อเลยฝากมือถือไว้ที่แม่ส้ม แต่ปรากฏว่าเค้ามาเร็วกว่าที่คิดไว้ ก้อเลยไปถ่ายรูปกะเค้านิดหน่อย (เออลืม...ระหว่างทางได้ดอกกุหลาบจากหวานเย็นอีก 2 ดอก)

พอไปถึงตึกก้อไปถ่ายรูปกะคนนั้นคนนี้เต็มไปหมดเลย...ได้เจอก้องด้วย หลังจากที่ไม่ได้เจอมานานมากกกกกกกก (แต่อยากบอกว่าหน้ามันเป็นสิวเต็มเลยอ่ะ...ไม่เหมือนตอนเรียนเลย) แล้วก้อถ่ายรูปกะเพื่อนๆด้วยนิดหน่อย รอเสด็จพระองค์ชายมาถ่ายรูปให้ (กะลังคิดอยู่ว่าถ้าไม่โทร.ไปตาม ชาติไหนจาเสด็จมา...) แล้วก้อพ่อหมี ของเล่น นุ้ย แล้วก้อเก่งก้อมา นี่ก้อได้ตุ๊กตาดอกทานตะวันจากเก่งกับหมอนรองคอที่ติดรถรูปโตโตโร่จากนุ้ยอีก แล้วน้องตู่กะน้องนีก้อโทร.มา บอกว่าจาเดินมาหา นี่ก้อได้ช่อดอกกุหลาบมาอีกช่อ แล้วก้อเตยก้อมา (นี่ได้มาเป็นกล่องๆ พอกลับบ้านมาแกะก้อได้อัลบั้มรูปที่เป็นรูปชุดครุยมา) แล้วก้อเสด็จพระองค์ชายก้อมา...เหอๆๆ ไอ้เตยทันได้ถ่ายรูปพอดีเลย

แล้วเราก้อย้ายทำเลไปที่ตึกเทวาลัย...ไปเจอเบียร์กะน้องแอ้มอยู่แถวนั้นพอดี ก้อเลยจกมาถ่ายรู้ทั้งคู่เลย แล้วก้อได้ดอกกุหลาบมาจากน้องแอ้มอีกดอก...แล้วซักพักพี่มดกะคุณพี่ก้อเดินมา ได้ช่อดอกไม้อันใหญ่มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แล้วก้อตุ๊กตาปีศาจน้อยสีดำจากพี่มด แล้วก้อได้กล่องใหญ่มากกกกกกกกกกกกกกกก (เหมือนกัน) สีม่วงมาเชียว...จาคุณพี่ (ซึ่งกลับมาแกะที่บ้านก้อได้ปีศาจน้อยสีแดงตัวใหญ่ เข้าคู่กะของพี่มดพอดีเลย) แล้วซักพักพี่วิก้อมา ได้ตุ๊กตาไดโนเสาร์เสียบก้านมา แล้วพอดีลิซก้อเดินมาถึงพอดีเหมือนกัน นี่ก้อได้ตุ๊กตาอุลตร้าแมนเสียบก้านเหมือนกัน กับการ์ดอีกใบ (มีความรู้สึกว่าลิซชอบเขียนการ์ดจัง...คราวก่อนนู้นนนนนนนนนนที่ให้ของขวัญวันเกิดเราก้อเขียนการ์ดมาให้ด้วยเหมือนกัน) แล้วซักพักก้อยกะพี่วัฒน์ก้อมา พี่วัฒน์เอาดอกไม้มาให้เป็นช่อเหมือนกัน (แต่ว่าเป็นดอกไม้ปลอมแหละ) แล้วก้อได้ตุ๊กตาหมีตัวเบ่อเริ่มเลยจากก้อย...(ตัวใหญ่จิงๆ) แล้วพี่วัฒน์ก้อมาถ่ายรูปให้ด้วย เราก้อเลยย้ายทำเลไปถ่ายที่สระบัวหน้าคณะแทน

อยากบอกว่า...มันร้อนมากๆเลยอ่ะ ร้อนแบบแดดเปรี้ยงเลยอ่ะ...ร้อนแบบหน้าจาละลาย แต่เราก้อไม่หวั่น (ถึงจามีบ่นมั่งก้อเหอะ...) เราก้อยังถ่ายรูปจนมันไม่รู้จาถ่ายอะไรแล้ว แล้วซักพักพี่ป่านก้อมาถ่ายด้วย...แล้วก้อไป...เหอๆๆ แต่ถ่ายต่อไปอีกพักนึง (ก้อเดินถ่ายกะคนอื่นด้วย เช่น...น้องพิมพ์ ต่าง...) แล้วก้อย้ายกลับมาที่ตึกบรมฯ เอาของไปฝากแม่ไว้ แล้วก้อไปกินข้าวกันที่โรงอาหาร พอเดินกลับมาก้อมารอบิม (เพื่อมันเลยนะเนี่ย) ฝนก้อแบบ...จาตกเต็มที แต่ก้อยังรอมันอยู่ พอมันมา ถ่ายรูปเสร็จ...ฝนตกทันทีเลย เหอๆๆ ก้อเลยรอฝนหยุดซักพัก ไอ้ก้อยก้อมาอีก ก้อเลยถ่ายรูปกะไอ้ก้อยด้วย แล้วพอฝนซาก้อกลับบ้าน...

อยากบอกว่ารอนานมากกกกกกกกกกกกกกกก ไม่มีรถแท็กซี่มาเลยซักคัน ที่มาก้อมีคนนั่งแล้ว...เราก้อเลยส่งพ่อนั่งมอเตอร์ไซค์ไปเอารถมารับ (แต่ก้อรอนานมากอ่ะ เพราะว่ารถมันติด) ตอนแรกกะว่าจาไปถ่ายรูปกะพี่ๆที่ร้าน (เพราะว่าเค้าฝากของมาให้ตั้งกะเมื่อวานแล้ว แกะออกมาเป็นน้องตุ๊กตาหมีเหมือนกัน) แต่ว่าพอดีโทร.ไปหาเล็ก แล้วเล็กชวนให้ไปถ่ายรูปด้วยกันที่บ. ก้อเลยไปที่บ.เลย...

ตอนที่ไปถึงมันพึ่งเลิกงานพอดี พี่ๆก้อเลยยังอยู่กัน...ก้อให้เล็กเรียกให้ ก้อได้ถ่ายกะ SQA ทั้งหมด แล้วก้อคนอื่นๆด้วย ได้ถ่ายรูปกะเล็ก ปุ๋ย ผึ้ง แอ้ เอ็น (ทั้ง 2 คนเลย) พี่เน พี่น้ำ พี่นุ่ม พี่หลง ฟอร์.. พี่มารถ ชานม ชู บาส อุ้ย พี่กุ๊ก พี่ก็อต พี่นิด พี่เจด พี่โอ๋ พี่เบียร์ (รายนี้รอบที่เท่าไหร่ก้อไม่รู้) แล้วก้อตอนที่กะลังจากลับบ้าน (แบบว่าลิฟท์มาแล้วด้วยนะ...) เหลือบไปเห็นพี่ตงกะลังจาเดินออกมาพอดี ก้อเลยลากมาถ่ายด้วยกัน แล้วก้อเลยถามว่าพี่ต้องประชุมเสร็จรึยัง พี่ตงก้อบอกว่าเด๋วเรียกให้ ก้อเลยได้ถ่ายกะพี่ต้องด้วย (จิงๆที่เรารออยู่เนี่ย เพราะว่าจาถ่ายกะพี่ต้องแหละ...เหอๆๆ) แต่ว่าพี่เค้าต้องไปประชุมต่อ ก้อเลยลงมาเลย (สนกะพี่เบียร์ลงมาส่ง) แอบอยากบอกว่าเราลืมเอากล้องขึ้นไปแหละ...แต่ว่าสนกะพี่เบียร์เอามา ก้อเลยให้เค้าช่วยถ่ายให้หน่อย เหอๆๆ...

พอกลับมาถึงบ้านก้อแบบ...มาถ่ายรูปกะพี่เหลาต่อ แล้วก้อขึ้นไปเข้าห้องน้ำ พอลงมาอีกที...พ่อจัดฉากไว้ให้เรียบร้อยแล้วอ่ะ ให้นั่งท่ามกลางของขวัญกะช่อดอกไม้ที่ได้มาทั้งหมด (ทั้งวันนี้แล้วก้อเมื่อวันก่อนด้วย) แล้วพอถ่ายเสร็จก้อแกะของขวัญดู (อยากบอกว่ามันยังกองอยู่ข้างล่างอยู่เลย...ไม่มีปัญญาเอาขึ้นมา มันเยอะไปหน่อย)

เราไม่เคยคิดเลยอ่ะว่าจาได้ของมากขนาดนี้มาก่อน ไม่คิดด้วยว่าเพื่อนๆจามากันมากขนาดนี้ เมื่อวันซ้อมก้อว่ามากันเยอะมากแล้ว แต่วันนี้มากันเยอะกว่าอีก ของวันนี้ขนาดแบกกันตั้ง 4 คนยังล้นมือเลย ไม่อยากคิดสภาพเลยว่าถ้าไม่มีพวกพ่อหมีช่วยแบก เราจาทำยังไงดี...เหอๆๆ

คิดๆไปแล้วเราก้อดีใจนะ ที่เรายังมีเพื่อนดีๆที่คอยคิดถึงเราอยู่เสมอ...เพียงแค่เราส่งข่าวไป ก้อมากันขนาดนี้ เราดีใจจิงๆนะ...ไม่เคยคิดมาก่อนเลย เราคิดว่าคงมีคนมาไม่กี่คนหรอก แต่ไม่คิดเลยว่าจามากันจน...เยอะขนาดนี้...ดีใจมากๆ ดีใจจิงๆ...ถึงแดดจาแรง ถึงคนจาเยอะ แต่เราไม่เหนื่อยเลย เพราะมีเพื่อนๆมาให้กำลังใจกันอย่างล้นหลาม...ดีใจจิงๆ...เราจาไม่ลืมวันนี้เลยตลอดชีวิต...ขอบคุณที่ยังคิดถึงเรา...ขอบคุณที่ยังคอยช่วยเหลือ...ขอบคุณจิงๆ...