karog the great, and her lovely wings ^_^

แบบว่า...กลับมาหลายวันแล้ว บันทึกการเดินทางก้อจดมา (ต้องส่งให้พี่ที่ไปด้วยกันด้วยอ่ะ) แต่ยังไม่ได้พิมพ์เลย ยังอยู่ในกระดาษ (ที่ไม่รู้แม่เอาไปไว้ไหนแล้ว) อยู่เลย แต่อยากเขียนเรื่องเกี่ยวกับอียิปต์แล้วอ่ะ กลัวลืม (แต่ยังไม่อยากเข้าเรื่องหลัก...) เอาเป็นว่า...นี่เป็นปฐมบท (อารมณ์ไหน?) ของการไปเที่ยวอียิปต์ครั้งนี้ของเราละกัน เหอๆๆ

อันนี้เป็น tips & เกร็ดเล็กน้อยจากการไปเที่ยวครั้งนี้ ที่เราไปเจอแล้วคิดว่ามันแปลกอ่ะ ปะรมาณว่าเกิดมาไม่เคยเจอมาก่อน เหอๆๆ...

เงินปอนด์ : ก่อนไปเที่ยว เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าอียิปต์ใช้เงินปอนด์ ตอนที่อ่านการเตรียมตัวที่ทัวร์ส่งมาให้ก้องงๆว่ามันใช้เงินปอนด์เลยเหรอวะ จาไหวเหรอ แต่ป่าวหรอก...เงินปอนด์ที่ว่าเนี่ย หมายถึง Egyptian Pound หรือเงินปอนด์อียิปต์ (ต่อไปนี้ขอเรียกว่าเงินปอนด์ละกัน มันสั้นดี) exchange rate ตอนที่เราไปอยู่ที่ประมาณ 6 บาทกว่าๆ / ปอนด์ หรือประมาณ 5 ปอนด์ / 1 US dollar อ่ะ ก้อไม่เท่าไหร่ 

ทุกอย่างเป็นเงินเป็นทอง : แบบว่า...อันนี้เป็นเรื่องที่สืบเนื่องมาจากข้อแรก ไปถึงก้อโดนเตือนก่อนเลยว่า...ห้องน้ำทุกที่ ยกเว้นที่ร้านอาหารกับโรงแรม เสียตังค์หมด โดยทั่วไปจาอยู่ที่ประมาณ 1 ปอนด์ / คน แต่ถ้าเราไม่มีจิงๆก้อต่อได้ เป็นประมาณ 1 ปอนด์ / 2 คน (อันนี้ก้ออาจจาไม่ค่อยสะดวกสำหรับคนที่ท่อรั่ว ต้องเข้าห้องน้ำบ่อยๆ เพราะว่าจาเสียเงินเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ขนาดห้องน้ำในพิพิธภัณฑ์ยังต้องเสียติงค์อ่ะ) อีกเรื่องนึงที่เจอบ่อยคือ...อย่าไปถ่ายรูปกะคนเค้าไปทั่ว โดยเฉพาะคนพื้นเมือง ทหาร ตำรวจก้อไม่เว้น เพราะพอถ่ายเสร็จปั๊บ พี่แกจาเรียกเก็บเงินทันที ไม่ว่าจาถ่ายคู่ ถ่ายหมู่ หรือให้เค้าถ่ายให้ก้อตาม ถ้าอยากถ่ายรูปแล้วไม่สามารถถ่ยเองได้ แนะนำให้เรียกคนในกรุ๊ปเราเป็นคนถ่ายให้ดีกว่า หรือไม่ก้อใช้ไกด์ถ่ายให้ไปเลย (เพราะยังไงเราก้อต้องทิปเค้าอยู่แล้ว)

บ้านสร้างไปอยู่ไป : อันนี้ก้อเป็นอีกเรื่องนึงที่ทึ่งเหมือนกัน ทำไปได้ยังไงเนี่ย...ตอนแรกเราก้อนึกว่าบ้านยังสร้างไม่เสร็จ แต่ป่าว...ไม่ใช่ คือมีคนเข้าไปอยู่แล้วอ่ะ มีผ้าตากเต็มไปหมดเลย (โปรดนึกถึงสภาพทาวน์เฮ้าส์ยังสร้างไม่เสร็จ ผนังยังเป็นอิฐมอญ ตามเสายังมีเหล็กยื่นๆออกมา พร้อมสร้างชั้นที่ 2 3 4 ต่อ) คือ...พี่แกอยู่ในบ้านแบบนั้นอ่ะ ทั้งเมืองเลย ไม่ว่าจาเมืองเล็กเมืองใหญ่ เมืองหลวงหรือชนบท เป็นเหมือนกันหมด พอถามไกด์ก้อได้ความว่า...ที่นี่เค้าจาคิดก่อนว่าจาสร้างกี่ชั้น แล้วก้อลงเสาเข็ม เสร็จแล้วเงินเหลือสร้างได้กี่ชั้นก้อสร้าง เช่น สร้างชั้น 1 ก่อน แล้วก้อทิ้งเหล็กไว้เผื่อต่อชั้น 2 แล้วก้อเข้าไปอยู่อาศัยก่อน พอมีเงินก้อสร้างชั้น 2 ต่อไป มีทุบส่วนไหนทิ้งก้อเอาอิฐไปทิ้งบนหลังคาบ้าน เรื่องจาฉาบปูนฝาผนังอ่ะเหรอ ไม่มีทาง แล้วเนื่องจากไม่ฉาบผนัง (เป็นผนังอิฐมอญเปลือยๆ) ก้อเลยไม่จำเป็นต้องทาสีไปด้วย (คาดว่าสีคงขายไม่ได้ในประเทศนี้...)

ทรายท่วมปาก : ถ้าท่านอยู่ที่ไทย ท่านคงประสบปัญหาน้ำท่วมปาก แต่...คำนี้ใช้ไม่ได้ที่อียิปต์ เพราะที่ประเทศนี้ฝุ่นเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก จาเยอะไปไหนเนี่ย รู้แล้วว่าอยู่ในทะเลทราย แต่...ไอ้เรื่องไม่มีคนกวาดถนนกับถังขยะตั้งตามถนนนี่มันอะไรกัน ฝนก้อไม่เคยตกเลยทั้งปี หลังคาบ้านก้อฝุ่นตรึม แถมขนาด display ในโรงแรมฝุ่นยังเกาะหนาเป็นนิ้ว (นี่ไม่ใช่คำเปรียบเทียบ แต่มันหนาเป็นนิ้วจิงๆ) ยิ่งไปเดินดูพวกพีระมิดในทะเลทรายยิ่งแล้วใหญ่ ถ้าท่านเป็นพวกบ้าน้ำลาย เม้าท์ไม่เลิกไม่ว่าในสถานการณ์ใดก้อตาม ท่านจาประสบปัญหาอย่างหนัก เพราะทรายจาถูกพัดเข้ามาท่วมปากท่านในเวลาอันรวดเร็ว (นี่เป็นเรื่องจิง เพราะแม่เรากินทรายมาหลายแล้ว) ลมในทะเลทรายก้อโคตรแรง พัดมาที...ตาก้อลืมไม่ได้ ปากก้อต้องปิด เข้าใจแล้วว่าทำไมเค้าต้องเอาผ้าพันหน้าพันตากันตลอดเวลา

อียิปต์ก้อหนาวได้ : ใครบอกว่าอียิปต์ร้อนวะ ขอเถียงเลยว่าไม่จิง (โดยเฉพาะช่วงที่เราไป หนาวชิบ) คือ ตอนนี้มันเป็นหน้าหนาวของอียิปต์อ่ะ อุณหภูมิทางภาคเหนือ (Alexandria, Cairo, Giza) อยู่ที่ประมาณ 8-15 องศา ส่วนทางใต้ (Aswan, Abu Simbel, Luxor) อยู่ที่ประมาณ 15-20 องศา หนาวมากมาย ตอนเช้าพูดนี่มีไอออกมาจาปากเลย ตอนกลางวันก้อเย็นสบาย ไม่ค่อยร้อนมาก ส่วนตอนเย็นก้อเย็นจิงๆ ไม่มีเสื้อกันหนาวนี่อาจตายได้ สาบานได้มั้ยว่านี่มันประเทศทะเลทราย...โฮกกกกกกกกกก

การตลาดแบบจู่โจม : ปัญหาที่เรามักจาเจอเวลาไปสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆคือ มันมักจามีร้านค้าหรือคนมาขายของให้นักท่องเที่ยวเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกก แล้วกลยุทธที่ทุกคนเอามาใช้ก้อคือ...เดินแบบจู่โจมเข้ามาประชิดตัวแล้วก้อพูดว่า 1 dollar (ที่อียิปต์ก้อใช้เงิน US dollar ได้เหมือนกัน) หรือไม่ก้อพูดว่า 5 pound only แบบว่าเรียกลูกค้าสุดๆ แล้วก้อจาบอกว่าให้เข้าไปดูในร้านก่อน (ถ้าเป็นคนที่ถือของมาเดินขายก้อจายื่นมาให้ดูตรงหน้าเลย) แล้วถ้าเห็นเราไม่พูดอะไร หน้าเอเชียๆแบบนี้ก้อจาโดนพูดใส่ว่า หนีห่าว โอฮาโย คนนิจิวะ อะริกาโต้ ฯลฯ บางทีถ้าเห็นเรายังไม่มีปฏิกิริยาอีกก้อจาถามต่อว่ามาจาไหน ถ้าเราตอบว่าญี่ปุ่น หรืออังกฤษ มันจาโขกราคาแบบหน้าเลือดมาก ราคาจาขึ้นเป็น 2-3 เท่าทันที แต่ถ้าตอบว่ามาจากไทยแลนด์ มันก้อจาบอกราคาที่พอรับได้หน่อย เช่น ถ้าญี่ปุ่น = 20 ปอนด์ คนไทย = 5 ปอนด์ มันเล่นกันแบบนี้เลย...แล้วถ้าท่านหลงเข้าไปในร้านมันแล้วหล่ะก้อ ถ้าหยิบอะไรขึ้นมาชิ้นนึง มันจาไม่ยอมรับคืน จาให้เราซื้อให้ได้ พอเราทำท่าจาเดินออกก้อจาโดนมันจับมือลากกกกกกกกกกกกกกกเข้าไปในร้านอีก (เราโดนมาแล้ว น่ากลัวโคตร) เพราะงั้น...เวลาไปซื้อของไม่ควรไปคนเดียวเด็ดขาด

โค้กกระป๋องละ 30 : อันนี้เป็นเรื่องสุดช็อคสำหรับคนบริโภคโค้กเข้าสายเลือดแบบเรา คือ...โค้กตามท้องตลาดทั่วไปราคากระป๋องละ 30 บาท (1 US dollar หรือ 5 ปอนด์) ถ้าสั่งในร้านอาหารหรือโรงแรม จากลายเป็น 60 บาท (2 US dollar หรือ 10 ปอนด์) ทำไมมันแพงหยั่งงึ้...เราก้อพยายามไม่กินนะ แต่ว่าอดไม่ไหว เลยกินไป 2-3 กระป๋อง เปลืองจิงๆ...

bargain โคตรมัน : นี่เกือบเหมือนเมืองจีนเลยนะ ของทุกอย่างต้องต่อหมด แล้วต้องต่อมากกว่า 60% ด้วย เพราะมันจาบอกราคามาได้แบบ...อยากเอาฝ่าพระบาทประทับหน้าจิงๆ เช่น เสื้อเชิร์ต...บอกราคามาตัวละ 25 ปอนด์ ต่อไปต่อมาซื้อได้ในราคา 12 ปอนด์ กระดาษปาปิรุส...บอกราคามา 500 ปอนด์ มีคนซื้อได้ในราคา 200 ปอนด์ มันอะไรกันเนี๊ยยยยยยยย ต่อได้แม้กระทั่งของกินอ่ะ หยั่งโค้กเนี่ย เค้าบอกมา 15 ปอนด์ ก้อต่อเหลือ 10 ปอนด์ได้ ค่าเข้าห้องน้ำยังต่อได้เลย ถ้าไม่มีเงินจิงๆ จาคนละ 1 ปอนด์ ยังเป็น 2 คน 1 ปอนด์ได้เลย เหอๆๆ

ภาษาอังกฤษแบบม้วนหางสิลูก : เป็นสำเนียงเฉพาะตัวมากมาย ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่ไกด์ของเราคนเดียว แต่พอไปคุย (ไปต่อราคา) กับพวกร้านค้าทั้งหลาย เราก้อพบว่า...คนประเทศนี้กระดกลิ้นทุกคำ ไม่ว่าจาเป็น r l s ทุกอย่าง ไม่ว่าลงท้ายด้วยตัวไหนก้อจากระดกลิ้น แล้วเวลาเราพูดกะเค้านะ เค้าจาบอกว่าเราพูดไม่รู้เรื่องเพราะสำเนียงไม่ดี ของเค้าดีกว่า...พระเจ้าช่วย ตอนแรกเราก้อฟังไม่รู้เรื่องนะ แต่หลังๆฟังออกหมดเลย...เริ่มชิน เหอๆๆ

ไกด์สารพัดภาษา : นี่ก้อเป็นอีกเรื่องนึงที่อึ้งเหมือนกัน ตอนแรกๆยังไม่เท่าไหร่หรอก แต่พอไป Abu Simbel ที่ต้องเข้าคาราวานเท่านั้นแหละ โห...เจอทุกภาษาเลย ทั้งอังกฤษ ญี่ปุ่น เยอรมัน ฝรั่งเศส เกาหลี อิตาลี จีน กวางตุ้ง แต่...ทั้งหมดเนี่ย...คนอียิปต์พูดทั้งนั้น เราก้อเลยทำเนียน ไปฟังไกด์ญี่ปุ่นพูดก่อน พอจบแล้วก้อมาฟังไกด์เราต่ออีกที (ก้อไกด์ญี่ปุ่นมันพูดละเอียดกว่าเยอะเลยอ่ะ เพราะคนไทยไม่ชอบฟัง อยากถ่ายรูปอย่างเดียว เป็นพวกบ้ากล้อง ไกด์เลยเริ่มปรับตัวได้ คือ...พูดน้อยลง แล้วให้เวลาถ่ายรูปเยอะๆ ขนาดหยั่งงี้ยังสายเลย...เหอๆๆ)

โรงแรม 5 ดาว "ของอียิปต์" : แล้วจาได้รู้ว่าโรงแรม 5 ดาว "ของอียิปต์" มันเป็นยังไง เหอๆๆ...ถ้าท่านคิดว่าจาได้เจอห้องใหม่เอี่ยม มี slipper ไดร์เป่าผม แชมพู ครีมนวด สบู่ แปรงสีฟัน ยาสีฟัน หมวกอาบน้ำ เสื้อคลุมอาบน้ำวางให้พร้อม...ท่านคิดผิด (ผิดไปเยอะด้วย) เพราะโรงแรม 5 ดาว "ของอียิปต์" แทบไม่ต่างจากโรงแรม 2 ดาวครึ่ง หรือ 3 ดาว "ของไทย" เลย ไอ้ที่ว่ามาหน่ะ มีแค่สบู่ แชมพู ครีมนวดเท่านั้นแหละ บางโรงแรมไม่มีด้วยซ้ำ ส่วนอ่างอาบน้ำก้อประมาณรุ่นสงครามโลก ปะผุอยู่นั่นแหละ น้ำก้อเด๋วร้อน เด๋วเย็น อะไรก้อไม่รู้ เพราะงั้น...ถ้าท่านอยากพักอะไรที่เป็น 5 ดาว "จิงๆ" ขอแนะนำให้เลือกโรงแรมแบบแบรนด์เนมระดับ 5 ดาว++ ไปเลยดีกว่า เช่น Four Seasons, Hilton, Sheraton, Hyatt เป็นต้น ไม่งั้นท่านอาจจากลายเป็นป้าแก่ๆ จู้จี้จุกจิกที่ขี้บ่นตลอดเวลาได้ เหอๆๆ

เท่าที่คิดได้ (และอยากบอกให้โลกรับรู้) ก้อมีประมาณนี้แหละ อย่างอื่นเอาไว้ไปเขียนในส่วนหลักดีกว่า (คาดว่าทัวร์อียิปต์คราวนี้จาใช้หากินได้หลายวันอยู่ คุ้มจิงๆ เหอๆๆ)

ส่วนป้าแพม...เด๋วชั้นไรท์รูปไปให้แกแผ่นนึงเลยดีกว่า ส่วนเรื่องก้อ...อ่านๆ เซฟๆเอาละกันนะ เหอๆๆ (อย่าลืมโทร.นัดอ.สุรางค์ศรีด้วยนะแก เค้าว่างวันไหนแล้วโทร.มาบอกชั้นด้วยนะ)